Tag Archives: Pilipinas

Para Saan ang “THE”?

Napansin ko na sa tuwing binabanggit ang pangalan ng Pilipinas sa salitang English eh nilalagyan ito ng “the” sa unahan. Halimbawa, “The Philippines is a beautiful country.”

Bakit “The Philippines” ang tawag sa Pilipinas? Hindi ba pwedeng Philippines lang? Gaya ng, “I have been to Philippines.” Mas tama pa rin pakinggan ang, “I have been to the Philippines.”

Para saan yung “the”? Bakit yung ibang bansa, wala namang “the” sa unahan ng pangalan? Hindi naman sila tinatawag na the Korea, the Greece, the Japan, the Germany, etc.

Merong “the” pag the United States, the United Arab Emirates, the Republic of China. Kung the Philippine Islands, maiintindihan ko pa, pero yung Republic of the Philippines, hindi ko maintindihan. Bakit ganun? Para saan yung “the”?

Yung nakaka-alam ng sagot, paki-share.

Advertisements

Paunawa

Kinuha ko ang pic na ito nung nag-perya kami malapit sa amin ilang taon na rin ang nakakalipas. Matagal na ring naka-stock ito sa hard disk ko. Nai-share ko rin at last.

Hindi ko alam na ginagawa na rin palang multi-purpose ang ilang mga C.R. sa atin, hehehe.

Ramdam ang Kaunlaran

Naghalungkat ako ng mga lumang pics sa aking hard disk at natagpuan ko ito.

Ilang taon na ang nakakalipas nang makita ko ang tarpaulin na ito habang naghihintay sa arrival/waiting area ng NAIA terminal 1.

Ano kaya ang iniisip nung nagpalagay ng bold, daring at provocative na tarpaulin na ito? “Pag nalaman ito ni Madam, siguradong matutuwa s’ya sa akin at aambunan n’ya ako ng maraming grasya.”

Hindi ko na ulit nakitang nakaladlad ang tarpaulin na ito nung kasunod na taon na umuwi ako. Wala sigurong nakumbinse yung tarpaulin na nararamdaman ang kaunlaran sa Pilipinas.

Pero recently, napansin ko ang mga bagong ipinapagawang daan sa lalawigan namin, mga bagong traffic light, mas mabilis na serbisyo ng NSO at air-conditioned waiting area sa aming City Hall. Okay di ba? Medyo parang nakaramdam tuloy ako ng kaunlaran sa aking hometown.

Kung magkakaroon lang siguro ng mas maraming stable na trabaho, kung masasawata lang siguro ang karahasan at krimen, kung magkakaroon lang siguro ng malinis na inuming tubig, malinis na hangin at matinong serbisyo sa lahat ng ahensyang pampubliko at pampribado, siguro, siguro…siguro sa panaginip ko na lang makikita ‘yun.

Travel Warning na Naman

Naglabas ng memo ngayon ang aming kumpanya para mag-ingat ang lahat ng mga pupunta sa Pilipinas.


Pinag-iingat ang mga Hapon dahil sa mga napapabalitang kidnapping na nangyari sa Pilipinas nitong mga huling araw.

Humikayat man tayo ng humikayat ng mga turista sa ating bansa, hanggat hindi pinagbubuhusan ng Pilipinas ng malaking porsyento ng kanyang kapangyarihan ang masasamang elemento ng ating lipunan, hindi natin makakamit ang maximum potential ng ating tourism industry.

May mga branch sa iba’t ibang bansa ang kumpanya namin subalit ang Pilipinas lang ang nai-issuehan ng ganitong warning.

Kapansin-pansin (Part 3 of 3)

Heto ang last sa mga listahan ng mga bagay na parang ngayon ko lang napansin sa Pilipinas (palibhasa medyo matagal na nung huli akong umuwi).

1. Nakakasilaw ang mga sasakyan sa gabi – kapag lumalabas kami ng pamilya ko sa gabi, nasisilaw ako sa mga headlight ng mga sasakyan. Parang naka-high beam silang lahat. Kahit mag-shades sa gabi, pwede!

2. Marami pa ring bakanteng lupa sa Pilipinas – actually, hindi ko pa nalilibot ang buong Pilipinas. Pero kahit sa isang urban na lugar gaya ng Angeles City, marami pa ring tiwangwang na lupa na tinutubuan lang ng mga talahib. Nung nagpunta rin kami ng Zambales, ang dami kong nakitang mga lupa na hindi pa na-develop. Kung sasakahin ang mga lupang ito, malaki ang maidadagdag natin sa supply ng pagkain ng bansa.

3. Importante ang barya – kahit saan ako magpunta eh parang merong crisis sa barya. Mapa-grocery, food stall, jeep o taxi eh kulang sa barya. Kaya next time, sisiguraduhin ko ng may mamera ako sa bulsa kapag may bibilhin.

Kapansin-pansin (Part 1 of 3)

7 days (1 week) na ako dito sa Pilipinas at may mga kakaibang bagay akong napansin:

1) Walang Brownout – tuwing uuwi ako sa Pilipinas ay siguradong nakaka-experience ako ng brownout, subalit sa pag-uwi ko ngayon ay hindi pa ako dumanas ng brownout.

2) Hindi Nawawala ang Tubig – gaya ng brownout, nung mga nakalipas na pag-uwi ko ay madalas mawalan ng tubig sa bahay ng mga magulang ko, subalit sa pagkakataong ito, tuloy ang sustento ng tubig.

3) Napakarami ng Cellphone – hindi ko alam kung ang ibang mga tahanan ay ganito rin, subalit napansin ko na ang average number na pag-aaring celphone sa bahay ng mga magulang ko ay 3 cellphone sa isang tao (‘di pa kasama ang landline).

4) Maraming Foreigner – hindi naman ibinalik ang US bases sa probinsya namin pero napansin ko ang napakaraming caucasian foreigner na nagkalat sa mga mall. Pwedeng isipin na mga retiradong foreigner ang ilan sa kanila pero nakakakita rin ako ng mga kabataan. Mas marami pa ang mga puting nakita ko kesa mga Korean.

5) Sikat ang Nanay ni Pacquiao – kahit ano yata ang ibigay ni Pacquiao kay Mommy Dionisia ay nagiging national news sa Pilipinas. Kotse, bahay, birthday party bash, etc., siguradong nagiging laman ng balita. Interesado ba ang mga tao dito?

Balitang Pilipinas (Part 2 of 2)

Napanood ko yung “Umagang Kay Ganda” nung isang araw. Isang topic na tinalakay dun eh yung paninisi daw ng Pangulo sa media kung bakit hindi nararamdaman ng mga tao ang mga pagbabago.

May katwiran yung host na si Anthony Taberna yata yun, nung sabihin n’ya na hindi naman kasalanan ng media yung pagpapabaya ng mga ahensya ng pamahalaan kung kaya’t dumadami ang mga negative na balita. Salamin lang daw ang media ng totoong nangyayari sa lipunan.

Pero meron pang isang guest dun na parang taga-media din na nagsabing, ibinibigay lang daw nila ang gusto ng mga tao.

Ang dating sa akin nito eh parang sinasabi n’yang mas interesting sa mga tao ang negative na mga balita. Gaano kaya katotoo ang bagay na ito? Batay kaya ito sa sales data nila o sa actual na pag-aaral sa pamamagitan halimbawa ng survey o pagtatanong sa mga tao?

Sa tingin ko, lalo na para sa aming mga OFW, naghihintay kami lagi ng mababalitaang maganda tungkol sa Pilipinas. Unfortunately, mas maraming pangit kaming napapakinggan, nababasa o napapanood. Sinasadya ba ito ng media, dahil naniniwala sila na mas interesado ang mga tao sa bad news?

Kung anu’t ano man, iwas muna ako sa bad news habang nasa Pilipinas.

Balitang Pilipinas (Part 1 of 2)

Umuuwi ako sa Pilipinas para mag-relax dahil nakaka-stress ang mabuhay sa ibang bansa. Pinipilit kong makaipon ng pamasahe pauwi dahil believe it or not, nakaka-relax para sa akin ang Pilipinas.

Unang araw ko sa bahay ng aking mga magulang (dahil wala pang sariling bahay ang aking
pamilya sa Pilipinas), nanood ako ng tv.

Umaga pa lang ay balita na ang mga palabas sa tv. At bumungad sa akin ang napakaraming balitang mga nakaka-depress: patayan, pulitika, aksidente sa kalsada, pagbu-bully ng China.

Ngayon ko lang na-realize na inuumpisahan ang araw sa amin sa balitang negative o bad news at natatapos din ang araw sa mga bad news. Monday to Friday, ganun ang routine ng mga tv station.

Mabuti na lang hindi mahilig sa AM station ang mga magulang ko, dahil isang buong araw akong makakarinig ng puro bad news pag nagka-ganun.

Kaya iiwas na lang muna ako sa balita habang naka-bakasyon.

Sino Ang May Gusto ng Away?

Ngayon ko lang napagtanto na ang dami-dami palang kaaway ng Pilipinas.

Heto sila:

1. Corrupt government officials
2. Corrupt private individuals (law breaking common people)
3. Mga rebeldeng komunista
4. Mga terorista
5. MILF factions na hindi interesado sa peace negotiations
6. Criminal elements (riding in tandem, carnappers, kidnappers, etc.)

at ang pinaka-latest sa listahan…

7. bullying China

Wag na dapat bibilhin ang mga produktong made in China magmula ngayon.
Yung mga nabili na, di na kailangang itapon (kagaya nitong PC na gamit ko).

Pulitika sa Pilipinas (Part 2 of 2)

Naalala ko ang mga katagang binitiwan ng kalaban ni Astroboy* dun sa pinakabago n’yang Computer Animated film na pinamagatang “Atom” (Japanese title pero ‘di ko alam kung ‘yun din ang pamagat ng US version ng pelikula).

Mayor ng syudad yung kalaban ni Astroboy at na-infect ng isang parang techno-virus na galing sa kulay pulang energy kung kaya’t ito’y naging halimaw na robot. Habang winawasak ang syudad, sabi nung kalaban ni Astroboy, “The city elected me, therefore I own it!”.

Nakakatawa ang mga salitang ito na binitiwan ng kalaban para sa ating mga Pilipino, kasi nakikita natin na parang may ganitong mentalidad ang ilang mga pinuno ng ating bansa.

Karaniwan pa nga, kung saang probinsya na matagal na ang mga namumuno o political dynasty ang pamamahala, yun pa ang hindi mabilis ang pag-asenso, polluted at mataas ang krimen.

Bawat lalawigan merong Congressman, Governor, Mayor, Councilors, Baranggay Captain, Tanods at Sangguniang Kabataan at bawat isa sa mga ito ay may mga pondo. Pero bakit kaya hindi pa rin umuunlad ang maraming probinsya sa ating bansa kahit mula’t mula pa ay pareho lang ang nakaupo?

Mga naiisip kong tanong tungkol sa bagay na ito:

1. Ano ang maaari nating gawin tungkol sa bagay na ito?

2. Kung hindi iboboto ang myembro ng political dynasty o matagal ng pinuno, may mangyayari kayang pagbabago?

3. In the first place, meron bang ibang pagpipilian?

4. Humanap kaya ng alternative na matinong kandidato?

5. Magtatagal ba ang buhay ng matinong kandidato na ito kapag naging popular s’ya?

6. Kung manalo ang matinong kandidato, ano ang kaseguruhan na hindi ito magiging kagaya ng mga pinalitan?

7. Tanggapin na lang kaya natin ito at magtayo ng business ng pagawaan ng mga campaign materials (in fairness, mukha s’yang very profitable business ha)

*Astroboy is owned by Tezuka Productions

Mas Masaya sa Pilipinas (Part 4 of 4)

Hindi ako nagrereklamo sa bagong slogan ng Department of Tourism kahit na recycle ito ng slogan ng ibang bansa nung 1950’s. Ang ipinagpuputok ng aking butse ay ang sense of priority natin.

Bilang isang Pilipino na alam ang sitwasyon sa bansa, ang reaksyon ko nung makita ko yung bagong slogan ay, “It’s more fun ang alin?”. Kapuri-puri ang efforts ng pamahalaan para i-promote ang ating bansa na bisitahin ng mga banyaga. In turn, nagiging revenue ito na pwedeng nakawin ng mga corrupt government officials o, kung sinusuwerte tayo eh magamit sa pagpapaunlad ng ating ekonomiya.

Hinihikayat ng DoT ang mga Pilipino na anyayahan ang mga banyaga na bisitahin ang Pilipinas at i-promote ang magagandang bagay sa ating bansa. Okay yun. Kayang kaya. Pero pag nagtanong ang foreigner ng, “Is it safe in your country?”. Ano ang isasagot natin?

Sa mga planong proyekto ng DoT na padamihin ang bibisita sa Pilipinas, kasama sana sa plano nila ang makipag-coordinate sa iba pang mga sangay ng pamahalaan natin para malunasan ang problema natin sa corruption at karahasan (maaaring ginagawa na nila ito, kelangan lang ng mas marami pang visible positive results).

Nakakatuwa na naka-engganyo tayo ng napakaraming turista sa ating bansa (ayon sa tala ng DoT). At tunay naman talagang napakaganda ng mga tourist spots sa ating bansa. Pero ilan kaya sa mga banyagang ito ang babalik ulit para bisitahin ang Pilipinas? Ilan kaya sa kanila ang babalik na may magagandang kuwento sa kanilang bansa? Ilan kaya sa kanila ang hindi na nakauwing buhay sa bansa nila?

Kung tayo mang mga Pilipino na mismo eh hindi pa sigurado sa ating kaligtasan sa sarili nating bansa, paano pa kaya yung mga banyagang bumibisita lang?

Gaya nitong mga riding in tandem robbers/killers, ilan na ba ang mga nahuli sa mga ito?

Sa klase ng peace and order sa ating bansa, kahit na gaano kaganda ang idea ng DoT at kahit na gaano pa sila maging ka-effective sa pag-advertise ng bansa natin, aani at aani pa rin ito ng puna (unfair para sa DoT kung tutuusin).

Hindi naman talaga DoT ang pinupuna ng mga tao kundi ang priority natin bilang bansa. Alam ng mga tao na may mas mabibigat na problema ang ating bansa at nagtataka ang marami kung bakit hindi ang pag-address dito ang inuuna nating solusyunan.

Kung uunahin siguro nating ayusin ang mga ilang malaking isyu ng bansa natin, baka kahit hindi na hikayatin ang mga dayuhan eh pupunta sila dito ng kusa.

Kahit parang exaggerated pakinggan, kapag nasa Pilipinas ako, pakiramdam ko eh parang kahit kelan, kahit saan eh pwede akong mamatay. Parang exaggerated talaga, pero heto ang mga naiisip kong sitwasyon na maaaring mangyari:

1. Mapatay dahil napagkamalan ng isang myembro ng gang na myembro ako ng kaaway nilang gang

2. Sumakay sa dyip, maholdap at mapatay

3. Maglakad sa kalsada at mapag-tripan ng adik, masaksak at mapatay

4. Madamay sa isang shoot-out habang nagwi-window shopping sa mall

5. Tamaan ng stray bullet na lumusot sa bubong habang ako’y natutulog

6. Atakihin sa puso sa panonood ng mga nakaka-kunsumeng balita sa tv

7. Mapagkamalan na si Tom Cruise at dumugin ng mga tao, at dahil di ako makahinga sa mga yakap at halik sa akin ng mga kababaihan, patay

Mas Masaya sa Pilipinas (Part 3 of 4)

Tapos meron pang mga kapwa mo Pilipino na unang-unang nanlalait sa Pilipinas. Merong sinabi sa akin yung boss kong Hapon ilang taon na ang nakakalipas, kino-confirm kung totoo bang kumakain ng tao sa Pilipinas.

Ang galing na tanong! “Kumakain ba ng tao sa Pilipinas?” Isang Pilipino daw ang nagsabi sa kanya nito. Ikinuwento yata sa boss ko yung napabalitang pinatay na lalaki at inihalo sa pulutan yung laman nito para maitago sa mga pulis. Matagal ng balita iyon. Ipinaliwanag ko na lang na hindi iyon pangkaraniwang bagay.

Hindi ko pinapaasa ang mga kausap kong banyaga na napakanda ng Pilipinas at walang kasing bait ang mga Pilipino sa buong mundo pero hindi ko na ipinapaalam sa kanila ang mga hindi ko kayang ipagmalaki tungkol sa bansa ko.

Kung magtatanong sila sa akin tungkol sa narinig nilang hindi magandang bagay tungkol sa Pilipinas, binibigyan ko sila ng objective na sagot gaya ng, “Kahit saan namang bansa eh merong holdaper eh.” O kaya, “Ive-verify ko muna yung report, baka naman siyam lang ang nakidnap at hindi sampu, alam nyo naman ang balita, laging exaggerated.”

Hindi ko naging ugali yung pintasan ang bansa natin sa harap ng mga banyaga. Sa kapwa ko lang mga Pilipino ginagawa ang bagay na ‘yun.

(Itutuloy…)