Category Archives: OFW Layp

Pagpapadala sa Kapwa OFW

Narito po ang isang article mula sa isa nating reader na OFW. Isang paalala sa mga nakikisuyo ng padala.

*********************************************************

Author Name: Alex  from Saudi
Website: http://alex-insights.blogspot.com/

Bilang isang manggagawang nangingibang-bansa, naranasan ko rin ang maki-padala sa mga nagbabalik-bayang kaibigan. Iyun yung panahong hindi pa ako nakakaranas na magbakasyon at nung nasa ikalawa at ikatlong taon ko pa lang bilang isang Pilipinong Manggagawa na nasa Ibayong-Dagat (OFW). Dahil ang totoo nito ay iba ang hatid na saya ng pagpapadala ng kahit maliit na bagay lang dahil alam mong matutuwa sa iyong ibibigay ang iyong pamilya na nasa Pilipinas.

At bilang isang bakasyonistang OFW, naranasan ko rin ang magdala ng mga ipinapadala para sa pamilya ng nasa ibang bansa. Tanawan lang naman ng utang ng loob. Kung ikaw ay nakisuyo nuon na makidala ng kung anuman para sa iyong pamilya, bilang pagganti ay dapat lamang na ikaw ay makisama din na tanggapin kung may ipinapakisuap na padala ang iyong kasamahan.

Tama na sa akin ang maranasan ang makisuyo na makapagpadala ng dalawa o tatlong beses at itinigil ko na ito bago ko pa ito makaugalian. Dahil nakita ko ang mga bagay na nangyayari sa pagpapadala at naunawaan ko kung paano ang nagiging kalagayan ng mga tao na ating pinakiki-usapang maghatid ng ating mga ipinapadala.

May panahon na dahil kailangan kong tumanaw ng utang ng loob at makisama ay ang mga sarili kong bagahe mismo ang binabawasan ko upang hindi ako lumampas sa tamang timbang ng bagahe. Mula sa naka-ayos nang mga gamit ko ay kailangan kong alisin ang ilan upang magkasya sa lalagyan ang mga ipinapadala ng ibang tao.

Kailangan kong gawin iyon dahil nung mga panahon na ako ang nakikiusap ay pinagbibigyan nila ako, kaya ngayong ako naman ang napunta sa kaparehong lagay nila ay kailangang pagbigyan ko rin sila. Kaya isa sa aking natutunan ay ayoko ng makadagdag pa sa bagahe ng magbabakasyong OFW kung kaya iniwasan ko na ang magpadala.

Iniwasan ko na ang makisuyo ng padala dahil ayokong makaabala. Kadalasan at karaniwan, ang isang bakasyonistang OFW ay minsan lamang sa isang taon kung makapagbakasyon na tumatagal lamang ng tatlumpu’t isang araw. Kailangang maghabol na masulit ang mga araw sa pamilya dahil sa dami ng panahon, pagkakataon at mahahalagang pangyayari na hindi naranasan kasama ang kanyang pamilya ay kulang na kulang ang 31 araw upang mabawi ang mga nagdaan.

Kaya hangga’t maaari ay ipaubaya na lamang natin sa bakasyonistang OFW ang mga araw na ito sa kanyang pamilya, kamag-anak at kaibigan. Mahalaga ang bawat araw, ang bawat sandali ay ginto ngunit nababawasan ito sa pag-aasikaso ng balik-bayang OFW na maihatid ang mga ipinadalang gamit ng mga kasama sa kani-kanilang pamilya.

Ang paghahatid ng padala ay responsibilidad. Pananagutan ito na iniatang sa kanya na mapasakamay ng mga kinauukulan. Obligasyong maibigay ang kasiyahan ng nakikipadala papunta sa pupuntahan, kung minsan ay mayroon pa ngang araw na kailangang makarating. At alalahaning maibigay nang walang magiging aberya mula sa paglabas pa lamang ng bansang pinagtratrabahuhan hanggang sa makapasok sa sariling bansa. Ayokong bigyan ko pa ng obligasyon ang mga magbabakasyon.

Kung lagi mo rin lamang gusto na padalan ang iyong mga mahal sa buhay sa tuwing may mga kakilala kang magbabalik-bayan ay bakit hindi ka na lang magpa-cargo isang beses sa isang taon?

Alalahanin sana natin ang abala at alalahanin ang mga taong pinakisusuyuan natin mapa-pauwi at pabalik ay nakikipadala pa rin tayo.

Sa karanasan ko bilang isang OFW sa Gitnang Silangan ay mahirap at nakaka-kaba ang magdala ng mga ipinapadala ng ibang tao. Upang makaiwas sa anumang problema, may mga pagkakataon na kailangan ko pang magbayad sa mga “marunong” upang ipasuri ang isang bagay na dadalhin ko papasok sa napakahigpit na bansa.

Oo, naroon ang pagtitiwala sa kasama ngunit hindi mo maiiwasan ang matakot na paano kung, sadya man o nagkataon o nagbiruan lang, na mayroong kontrabando sa ipinadala na maaaring buhay mo ang maging katumbas?

Nakakatakot, sana ay maunawaan ito ng mga nakikipadala lalong-lalo na iyung mga pabalik sa bansang ating pinagtratrabahuhan.

immigration naia 1 arrival
maraming umuuwing OFW ang may bitbit na bagahe ng iba…
Advertisements

Mga Importanteng Paalala sa Paghahanap ng Trabaho sa UAE

united arab emirates

Sobrang dami ng mga Pinoy sa UAE ngayon na naka-Tourist Visa at naghahanap ng trabaho.

At sa sobrang hirap makahanap ng trabaho dahil sa tindi ng kompetisyon, marami sa ating mga kababayan ang kumakagat sa kahit anong offer. Marami ang naniniwala sa mga matatamis na pangako ng mga employer na bandang huli ay hindi naisa-sakatuparan.

May dalawang bagay na dapat niyong pag-ingatan kung kayo ay kasalukuyang nasa UAE at nakikipag-sapalaran. Hindi dapat kagat lang ng kagat sa kung ano ang io-offer dahil mapapaso na ang Tourist Visa niyo.

Sobrang babang pasweldo.

Dahil alam ng mga employers na sobrang hirap maghanap ng trabaho, sinasamantala nila ito. Alam nilang papayag sa kahit magkano na lang ang mga Pinoy wag lang hindi makahanap ng trabaho.

Maraming mga Pinoy ang pumipirma sa kontrata kahit AED 1,800 lang ang sweldo kasama na lahat-lahat dahil sa takot na hindi na makatanggap pa ng ibang offer. (Note: AED 1 is about 13 Php as of Jan. 2016)

Pinakamura na ang AED 650 na bedspace dito sa UAE. Mamamasahe ka pa at siyempre kakain at magpapadala. Ano’ng mapapala mo kung tatanggapin mo ang ganyan kababang offer lalo pa’t patuloy ang pagtaas ng cost of living sa UAE at bali-balita’y magkakaroon na rin daw ng VAT sa hindi malayong hinaharap?

Mga kumpanyang manggagamit pero hindi ka iha-hire.

May tinatawag na short-term at long-term na Tourist Visa dito sa Dubai.

  • Short-term Visa = 1 Month Validity
  • Long-term Visa = 3 Months Validity

Maraming kumukuha ng long-term visa dahil alam nilang hindi sila agad makakakuha ng trabaho sa loob lamang ng isang buwan.

Pero may mag siniswerte rin na kahit isang buwan pa lang silang nakikipagsapalaran ay nakakakuha agad sila ng trabaho. Ang problema, hindi lahat ng offer ay totoo.

May mga kumpanyang sasabihin sa iyo na mag-training ka muna o magkaroon muna kayo ng trial para makita nila kung magaling ka nga talaga at kung magugustuhan ka nila. Pag sinabi nilang 3 days trial, fair enough. Pero pag sinabihan ka na two weeks ang trial mo, kesyo may sweldo iyan o wala, magduda ka na.

Maraming mga naniwala at pumasok ng dalawang linggo na trial at matapos ang lahat ng kaniyang paghihirap ay sinabihan ng employer na hindi siya kukunin dahil hindi daw siya pasado sa kanilang standards. Dalawang linggo ang nawala sa kaniya na sana ay nagamit niya sa paghahanap ng ibang trabaho.

May kumpanya naman na sasabihan kang saka na lang daw ipo-process ang visa mo. Kapag malapit na mapaso ang current Tourist Visa mo. Kesyo sayang naman daw. Papapasukin ka nila kahit wala ka pang work permit (at bawal ito) at maswerte kung makakatanggap ng sweldo. Yung iba, sinasabihang saka lang sila makakasweldo kapag may visa na sila. Pero wala kang habol dito. Dahil wala kang work permit o visa ay hindi ka maaaring lumapit sa Labor para magreklamo at kayang-kaya ka nilang itanggi.

Sa kasamaang palad, yung iba, hindi na nga nakatanggap ng sweldo, napaso pa ang visa at bandang huli ay hindi rin na-visahan ng employer.

Kaya po para sa mga kababayan nating nasa UAE na kasalukuyang naghahanap ng trabaho, pakatandaan na:

  1. Huwag papayag sa sweldong ibinibigay kung alam niyong hindi makatarungan
  2. Huwag papayag na gamitin ng kumpanya ang inyong Tourist visa. Siguraduhing may work permit o visa bago ka pumasok; o kahit man lang umpisahan na ang pag-process dito.
  3. Huwag papasok hangga’t wala pa kayong napipirmahang offer letter o kontrata. Kailangang may pirma ng HR Manager o kahit sinong Manager ang offer letter niyo at kailangan may kopya kayo.

Maging wise po tayo sa pagtanggap ng trabaho. Oo, mahirap maghanap ng trabaho pero mas mahirap ang pumasok sa trabahong habang panahon mong pagdudusahan.

Interview with an OFW

Ang post na ito ay pagsilip sa buhay ng isang kababayan nating nagtatrabaho sa Dubai.

karanasan ng isang ofw

Nakakuwentuhan ko ang isang kababayang tawagin na lang nating Ate A at kinamusta ko ang kaniyang kalagayan.

Si Ate A ay nagtatrabaho sa isang cleaning company. Pinapadala sila Ate A sa mga bahay o kaya opisina upang maglinis.

Ilang taon na kayo sa Dubai?
3 years na. 2 years ako sa unang kumpanya kong napasukan tapos isang taon na rin dito sa pangalawa.

Ok naman ba ang kumpanyang napasukan niyo?
Hindi. Gusto na nga namin umalis. Ang dami sa ‘ming ilang beses na nag-resign pero ayaw payagan kaya inaantay na lang namin lahat na matapos ang kontrata.

Teka, bakit hindi ok?
Mababa na pasweldo wala pa silang pakialam sa mga empleyado. 1000 (Php 12k++) Dirhams lang sweldo namin eh.

Paanong wala silang pakialam?
Tulad niyan, yung isa naming kasamahan na naglinis ng bahay, nakagat ng aso nung kliyente. Warat nga tshirt no’n nung umuwi. Umaga pa lang tumawag na siya sa office namin na nakagat siya ng aso at gusto niya magpunta sa ospital. Sinabihan ba naman siya nung mga taga-opisina na tapusin muna yung trabaho niya. Umaga yun nung makagat ng aso ah, tapos gabi na naisugod sa ospital. Isang araw lang siyang pinagpahinga tapos pinapasok na naman sa trabaho.

Grabe naman yata iyan. Wala naman yata silang awa.
Oo. Yung isa naman naming kasama naoperahan kasi may bukol sa may bandang leeg. Matapos ang isang buwan nagkaroon na naman siya ng bukol sa may bandang balakang na naman. Gusto na niya umuwi kasi pag nagpa-opera na naman siya dito, may bayad na. Isang beses lang libre ang operasyon. Ayaw siyang pauwiin pero ayaw din naman nila sagutin yung operasyon.

Nako. Health issues na yan ayaw pa nilang pauwiin. Tapos ayaw din naman nilang sagutin yung operasyon.
Wala nga silang pakialam eh. Minsan naman nirereklamo namin yung ibang kliyenteng Arabo kasi binabastos kami. Pero sabi nila di pwede mabawasan yung mga kliyente. Wala pa naman daw nangyayaring masama kaya ok lang daw ‘yun. Wala pa ba yun eh mina-manyak na kami? Mag-aantay pa ba sila na may mangyari sa amin?

Maiba tayo, nagkakasya naman ba yung sweldo niyo? Nakakapagpadala pa kayo sa Pilipinas?
Nakakapagpadala naman. Saka nagpa-part time kami. Pag natatapos ang duty ko ng alas-singko ng hapon, nagpa-part time pa ako hanggang alas-nwebe o alas-diyes. Depende kung may mapagpa-partime-an. Pag day-off din namin pinipilit naming makakuha ng part time. Sayang eh.

Kahit araw ng pahinga niyo talagang naglalagari pa kayo. Magkano naman po ang kinikita niyo sa pagpapart time?
35-40 Dirhams (Php 450 – 500 ++) kada oras. Madalas kada bahay 2-3 hours. Buti nga yung iba naming pinagpa-partime-an mababait. Binibigyan kami ng mga pagkain saka mga gamit na naipapadala namin sa Pinas. Minsan mga lumang damit at laruan ng mga bata. Sakto kasi madami na akong pamangkin. May pang-puno sa kahon.

Edi patang-pata kayo niyan pag-uwi?
Oo. Gabi na ko nakakauwi tapos kinabukasan maaga na naman. Pasalamat nga lang ako kasi yung ibang part time ko, nagdidilig lang ako ng halaman. Dun lang ako nakakapagpahinga ng kaunti.

Pero ganun talaga. Kesa naman umuwi ako ng Pinas wala naman mangyayari sa akin.

********************************************************************

Note: Ang mga inilahad sa itaas ay hango sa isang impormal na panayam sa isang kababayang nakadaupang palad ng may-akda dito sa Dubai.

Mga Scam na Dapat Pag-ingatan sa NAIA

Sinabi na ng NBI na may sindikato ngang nasa likod ng laglag-bala scam sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA). Ito ay sa kabila ng pagpipilit ng Pamahalaan na pagtakpan ang anomalyang ito sa ating airport.

worst and dangerous airport
worst na, dangerous pa ang tingin ng marami sa ating pambansang paliparan…

Pero hindi lang laglag-bala scam ang dapat pag-ingatan ng mga biyahero sa tuwing mapupunta sa NAIA. Narito ang iba pang mga scam o modus operandi ng mga airport personnel na dapat pag-ingatan ng sinumang biyahero sa nasabing paliparan.

1) Tanim Drugs Scam

Para rin itong laglag-bala scam pero drugs naman ang gamit para i-frame up ang kawawang pasahero para magbayad ito ng suhol o areglo para huwag ma-hassle sa byahe.

2) Overweight Baggage Scam

Sasabihin ng baggage checker na overweight ang bagahe mo at kelangan mong magbayad ng penalty pero kung bibigyan mo siya ng kung magkano ang hinihingi n’ya, aaprubahan n’ya kung ano man ang timbang ng bagahe mo.

3) Offloading Scam

Tatanungin ng immigration officer ng sangkatutak na tanong at sisitahin ang lahat ng documents ng pasahero lalo na kung gipit na ito sa oras. Hindi papayagan ng immigration officer na makaalis ng bansa ang pasahero hangga’t hindi ito nagbibigay ng lagay sa officer.

4) Forced Tip Scam

May mga airport staff na sapilitang “tutulungan” ang pasahero sa pagdadala ng kanyang mga bagahe kahit na hindi naman ito nangangailangan ng tulong. Pagkatapos “tumulong” sa mga bagahe ay maniningil ng napakalaking bayad ang airport staff sa ginawa niyang “pagtulong”.

5) No Choice Transportation Scam

Sa mga pasaherong hindi sanay magbiyahe sa airport, napupuwersa silang gamitin ang mga airport taxi na napakamahal ang bayad. Kahit na maikling distansiya lang ay malakas sumingil ang mga taxi na ito. At ang mga taxi lang na ito ang puwede mong ma-access sa loob ng airport. Walang ibang sasakyan sa loob ng airport ang pinapayagan liban sa mga taxing ito.

6) Over P10,000 Extortion Scam

Ten thousand Philippine pesos (Php10,000) lamang ang maaaring dalhin na pera palabas ng bansang Pilipinas. Bawal ang magdala ng sobra sa halagang ito sa ating mga airport. Kapag nahulihan nito ang sinumang pasahero ay kukumpiskahin ng mga awtoridad ang sobra sa Php10K. Pero isa-suggest ng airport officer na nakakita nito na suhulan na lang siya para payagan niya ang pagdadala ng sobra-sobrang pera ng pasahero.

Karaniwan sa mga madalas mabiktima sa mga scam na ito ay mga balikbayan na umuuwi sa Pilipinas o mga OFW na lumalabas ng bansa.

Narito ang ilang tips kung paano mag-iingat.

  1. Sumunod sa mga patakaran ng airport (huwag lumabag sa mga rules and regulations)
  2. Huwag magdala ng anumang bawal sa airport o eroplano
  3. Siguraduhing kumpleto ang mga dokumento sa pagbyahe
  4. Mariing tumanggi sa anumang inaalok na hindi kailangan
  5. Dumating ng 3 to 4 hours bago ang byahe para magkaroon ng oras sa anumang aberya
  6. Alamin ang mga hotline para sa legal na tulong o reklamo sa mga airport staff o personnel
  7. Maghanda lagi ng celphone o phonecard na magagamit pantawag sa mga kamag-anak
  8. Kandaduhan o baluting mabuti ang mga dalang bagahe upang hindi ito masalisihan
  9. Kung uuwi ng Pilipinas, magpasundo sa kakilala o kamag-anak sa airport
  10. Use common sense, huwag sunod ng sunod sa sasabihin ng airport personnel, magtanong din kung kinakailangan at kung kwestyonable ang hinihingi o ipinapagawa

7 Resume DOs and DON’Ts for OFWs

Ang guest post na ito ay mula sa co-founder at head ng OFWguru website. Isi-share po ng ating guest author ang ilang very useful at informative tips sa paghahanda ng isang kagila-gilalas na resume. (Hindi po affiliated o related sa nasabing website ang The Pinoy Site.)

*******************************************************************

7 Resume DOs and DON’Ts for OFWs
by Jonathan Ong

Your resume says a lot about what you can or cannot do for a company, or whether you’re right for a particular position. Regardless if you’re applying for a job locally or in another country, you should thoroughly and carefully consider every detail included in your resume.

Some people think that a resume is only a basis of whether you have the potential to be called in for an interview, but according to international recruitment agency, Leslie Corporation, in an interview with news network, GMA 7, many Pinoys working abroad have been able to find jobs on the merits of their resumes alone.

While you may not get a chance to impress your potential employer in an interview, your resume should be impressive enough already to land you the job that you want.

pagsulat ng resume
image source: popsugar.com
Check out this practical list of dos and don’ts in creating an efficient and compelling resume:

1. Don’t lie in your resume.

This should be common sense although some people still need to be reminded about this. Don’t pretend to be anything that you are not. Don’t make up positions and achievements you’ve never had, as the employer will soon find out anyway.

Companies aren’t really looking for 10-page resumes, rather they’re looking for a set of skills and experiences that you may already have. Remember, quality of experience trumps quantity of companies worked for.

2. Don’t send the same resume for different job positions.

Customize your resume according to the job that you’re applying for. Highlight the experiences that will show how you can function effectively in the position that you’re hoping to get.

For example, if you’re applying for a public relations position in a hotel in the U.A.E., you should include your experiences in direct marketing and customer relations management.

3. Do know what your employers are searching for in a candidate.

Aside from the job description usually provided by head hunters in job listings online, the location of the company is a hint to what employers may be searching for in a candidate.

For example, companies based in the U.S. and U.K. are more concerned with the set of skills you’ve developed and jobs you’ve held in the past, more than your educational background and academic achievement; whereas these details add weight to your application for European and Asian-based companies.

You also need to know the global standards of qualification for your line of work. For instance, if you’re a nurse looking for work abroad, you need to have passed your NCLEX and IELTS examinations and have supporting documents to prove it, especially when you’re going to work for health facilities in non-English speaking countries.

4. Do use bullets when enumerating your skills and highlight relevant experiences.

Most of the time, the headhunter has to go through hundreds of applications every day. Therefore, highlighting your relevant skills and experiences in a bullet format makes it easier for them to gather all they need to know about you.

Quantify your accomplishments, such as how much you’ve contributed to the growth in sales for a period in your previous companies, or what significant changes you’ve introduced that improved the day-to-day operations.

However, keep it to a minimum of two lines per bullet. Keep it straightforward and easy to read.

5. Do optimize your resume with relevant keywords.

If you’re applying for a big company, the chances are that they’re using a program or an app to sort through hundreds of applications they receive every day.

You don’t have to go overboard with the keywords, just make sure that you include a couple of relevant ones and proofread your resume well for better results.

6. Don’t quote the job description in your cover letter.

Write a cover letter that clearly shows your intention for applying and what you can offer the company. Introduce yourself briefly in such a way that your character and personality will shine through.

Just as with any written pieces, make sure that your first paragraph will be compelling enough to make the employer continue reading. Don’t quote the job description provided, as this will reflect on your competence—or your lack thereof.

Make two versions of your cover letter and resume for companies located in non-English speaking countries, with one in English and another in their local language. This will show how committed you are to getting the job.

7. Do mind the content before submitting your resume.

You are what your resume says that you are, and some of these qualities are not seen in the words you’ve added, but in the way you have presented your resume. So, put an effort in creating the right impression on the employer.

Do a spell check, proofread your sentences, check your format, and edit it thoroughly to make sure that you’re getting the right message across the company you’re hoping to get into.

Keep the important details and eliminate the unnecessary ones, such as accomplishments or past jobs that have little or no relevance at all to the position you’re applying for.

Consider the culture, laws, and the belief system of the country where the company is located. Don’t include details about you that may be acceptable here but questionable in their culture, like political rallies and extreme advocacies.

Your best foot forward

Put your best foot forward, whether you’re applying for work here or abroad. Commit to creating a great resume that will best represent you and what you’re capable of.

Keep your resume neat and don’t do anything to it that will connote disrespect towards the employer, such as italicizing or underlining skills that you want to emphasize to them. Don’t worry if your list of work experiences is short, as employers consider potential, attitude, and trainability as well.

At the end of the day, what these companies only need to find out is how well you can handle the responsibility and if you can adjust to the culture—both inside and outside the workplace.

Author’s Bio

———————————————————————————————-
Jonathan Ong of ofwguru.comJonathan is the Head Business Development of OFWguru.com, a job listing website for OFWs. On his free time, he likes to read the news especially those that concerns OFWs.

He publishes articles that guide OFWs in their work abroad, from finding a job and adapting to diverse cultures, to stories about the ups and downs that OFWs go through in their life abroad.

———————————————————————————————

Basta OFW, Mayaman na Agad?

“Ma’am ilang taon na kayo dito sa Dubai?” tanong sa ‘kin ng Pinay na driver nung masakay ako sa taxi niya.

“Nine years na po” sagot ko naman.

“Edi ang yaman niyo na?” halos pasigaw at natatawang sagot sa akin ni ate.

overseas filipino workers

Madalas pag naririnig ng mga tao na sa ibang bansa ka nagtatrabaho, akala nila mayaman ka na.

Madalas din na nagda-drama ang ating mga kapwa OFW dahil akala ng mga kamag-anak nila at mga kaibigan ay namumulot lang sila ng pera. Yung tipo bang isang beses ka lang kung sumweldo sa isang buwan pero dalawa o tatlong beses kang hihingan ng pera o kaya naman ay uutangan ka’t ililista naman sa hangin tutal, malakas ka naman daw kumita.

Pero bakit nga ba ganito ang perception ng mga tao sa mga OFW? Bakit akala nila, basta OFW eh mayaman na? Dahil ba sa mga imported na items na laman ng balikbayan box na madalas natatanggap ng mga kamag-anak nila sa Pilipinas? Dahil ba may maganda o at least disenteng bahay? Dahil ba may sasakyan? Dahil ba naka-Rayban o Rolex pag-uwi?

Disenteng Bahay at Sasakyan

bahay, lupa at sasakyan

Paano magkakaroon ng disenteng bahay ang mga OFWs kung hindi sila mayaman? Paano sila nakakabili ng bahay at lupa sa mga subdivision? Ng bagong sasakyan?

Hindi lang napapansin ng marami pero, yung mga OFW na may magaganda o disenteng bahay ay dekada na ang itinatagal sa ibang bansa. Hindi dahil mayaman sila kungdi dahil patuloy silang nagpapabalik-balik sa ibang bansa.

Nagtatrabaho din sila gaya ng bawat isa sa inyo. Iba lang kasi sa paningin ng mga nasa Pilipinas dahil hindi nakikita ang mga OFW araw-araw na pumapasok sa umaga at umuuwi sa gabi tulad ng mga kapitbahay nila sa Pilipinas. Kaya di nila alam na maaga din silang gumigising at nag-o-over time din.

Minsan lang din makita ang mga OFW. Isang beses sa loob ng isa o dalawang taon? Kaya hindi din napapansin na matagal na silang wala sa Pilipinas. Ang napapansin lang ay unti-unti na nilang naipapagawa ang bahay. Mapapansin na lang na nakabili na sila ng sasakyan.

Hindi rin alam ng mga nasa Pilipinas na yung mga bahay, lupa at sasakyan nila ay malamang, hindi pa nila tapos bayaran. Baka kagaya din ng iba ay naghuhulog pa sila sa PAG-IBIG o kaya sa mga pinagbilhan nila ng lupa at sasakyan.

Yung iba naman, hindi lang isang tao ang OFW sa pamilya nila. Minsan, halos lahat silang magkakapatid ay nasa abroad, yung iba pati mga tiyahin o pinsan ay nasa ibang bansa lahat kaya nakakayanan nilang magpagawa ng malaking bahay.

Minsan naman din kasi, maraming mayayabang  na balikbayan (ang tamaan huwag magagalit). Yun bang talagang nagpapasiklaban sa pagandahan ng bahay at sasakyan?

Pero naman, kahit pa pinagmamayabang nila yan, wala rin naman tayong magagawa. Di natin sila masisisi dahil pinaghirapan din naman nila yan.

Mga Makabagong Appliances

mga bagong kagamitan

Nasubukan niyo na bang pumasok sa bahay ng isang OFW? May flat screen ba na TV? May naglalakihang speakers at matitinding sound system? Malaking ref? Magandang washing machine? Microwave? Kung hindi sila mayaman, bakit marami sila niyan?

May mga OFW na nag-uuwi ng mga appliances tulad ng mga TV at sound system, mga gamit na pwede nilang ipakahon o bitbitin pauwi. Paano kaya sila nakakabili niyan, ano? Bukod sa buwan-buwan nilang pagpapadala, nakakabili pa sila ng mga appliances.

Pero ano ang tunay na istorya at nakakapag-uwi sila ng mga ganyan? Minsan, mga pinaglumaan ng amo at binigay na lang sa kanila ang iniuuwi nila. Minsan sa garage sale sila bumibili. Minsan ilang buwan nilang pinag-iipunan para makabili niyan bago makauwi. Tulad ng ibang tao na nag-iipon para makabili ng appliances o inuutang na lang ang pambayad at buwan-buwan binabayaran, ganun din ang mga OFW.

Paano naman yung ibang balikbayan, namimili pa ng mga ref, washing machine at iba pang gamit?

Alam niyo ba kung ano ang tumatakbo sa isip ng isang OFW kapag nahilingan ng nanay na “‘Nak kinakalawang na yung ref natin, baka pwede mo na palitan?”

Sasabihin ng OFW sa sarili na “Sige, kahit maubos ang dala kong pera. Mababawi ko naman ‘yan ulit pag-alis ko.”

Ngayon, unti-unti niyo na bang nauunawaan kung bakit pabalik-balik na lang ang mga OFW sa ibang bansa?

Kapag nagba-bakasyon sa Pilipinas ay panay ang lakwatsa

lakbay lakwatsa

Bakit nga ba panay ang lakwatsa ng mga balikbayan kapag sila’y umuuwi? Dahil ba marami silang pera?

Maraming OFW ang nadedestino sa mga lugar na mahigpit at wala silang laya. Babangon, papasok, uuwi. Hindi sila nakakalabas dahil hatid-sundo lang sila ng company service. May ilang bansa sa gitnang silangan at Africa ang ganito. So, isipin mo na lang na ganyan ang buhay mo sa loob ng isa, dalawa o tatlong taon? Hindi ka ba n’yan parang bilanggong pinalaya kapag nakauwi ka sa Pilipinas? Hindi ka ba masasabik na maglakwatsa?

Sabihin na nating nasa malayang bansa naman sila, pero sa loob ng ilang taong hindi nila kapiling ang pamilya nila, hindi kaya sila masasabik na gumala o kumain sa labas na kasama sila?

Lahat ng mga anak o kapatid ay sa Pribadong Paaralan nag-aaral

pribadong paaralan

Para saan ba ang pinaghihirapan ng mga OFW? Hindi ba’t umaalis sila para mabigyan ng disenteng edukasyon ang kanilang mga anak at kapatid?

Binubuhay lahat ng mga kamag-anak

sinusuportahang mga bataNakakalungkot isipin pero totoo. Isa ito sa mga maling ginagawa ng mga OFWs kung kaya’t hindi na sila makatigil sa pagpapabalik balik sa ibang bansa. Pero hindi ibig sabihin na nakasandal sa isang tao ang buong angkan ay mayaman na siya o kaya na niya. Minsan, kinakaya niya na lang.

Branded ang mga damit, sapatos bag at relo

branded items

Hindi lahat ng mga OFW ay branded ang mga gamit at hindi rin lahat ng hindi OFW ay hindi branded ang gamit (gets mo?).

Totoo na marami ngang magarbo at mayabang, na dinidisplay sa facebook nila lahat ng mga branded items nila. Maraming guilty dito, ‘wag tayong hindi umamin hehe.  Yung iba siguro, kaya talaga nilang bumili, yung iba, nagpupumilit bumili at yung iba nag-iipon para makabili.

Minsan ilang gabing nagi-instant noodles lang matapos bumili ng branded na bag o sapatos (sad but true – mas inuuna pa ang luho kaysa pangangailangan). Yung iba naman, dyan sa mga sale lang bumibili ng mga branded na gamit para makamura, para makapaguwi ng maganda gandang pasalubong para sa pamilya at minsan ay maregaluhan naman ang sarili.

Ilang dekada na sa ibang bansa

manggagawang ofw

Akala ng karamihan, mayayaman na ang mga nagtatagal sa ibang bansa. Ang hindi nila alam, mahirap na umalis sa OFW life cycle.

Gaya nga ng nabanggit ko na, madalas, kapag nagba-bakasyon ang mga OFWs, ubos lahat ng perang naiuwi kaya kailangan na naman umalis. Sa totoo lang, dapat ma-break ang life cycle na ito dahil isa ito sa mga dahilan kung bakit napakarami sa ating mga kababayan na kahit ilang dekadang nagtrabaho at tumatanda na lang sa ibang bansa ay umuuwing broke, kabado dahil walang retirement o pension plan at hindi na alam kung ano ang magiging source of income pag umuwi na sa Pilipinas para mag-retire.

Minsan naman, sinusubukan din nilang umuwi sa Pilipinas para dun humanap ng trabaho o pagkakakitaan para naman malapit lang sila sa pamilya. Pero kung hindi napakaliit ng ibinibigay na offer ng mga kumpanya, biktima naman sila ng pambu-bully ng mga katrabaho. (Binubully ba kamo ang mga ex-OFW kapag nagtrabaho sa Pilipinas? Maraming kaso niyan.) Kaya wala silang ibang choice kundi maghanap na naman ng trabaho sa ibang bansa.

Kaya naman, sana ay nakapagbigay linaw ang post na ito sa maling perception ng maraming Pilipino sa mga nangingibang bansa. At bago ka magparinig na size eight lang ang paa mo o Bvlgari lang ang pabango mo o M&Ms man lang ang iabot sa iyo ng kaibigan o kamag-anak na magbabalik sa bayan, mag-isip isip ka muna.

***********************************

Disclaimer: Ang mga larawan sa itaas ay hindi pag-aari ng blogsite na ito.

Paano Makakuha ng OEC sa Dubai

Para sa mga OFW sa Dubai na  magbabakasyon sa Pilipinas, siguraduhin munang kumuha na dito ng OEC (Overseas Employment Certificate) para hindi ka na maabala pagdating sa Pinas at bakasyon galore ka na lang!

Eto ang mga dapat gawin:
  1. Mag register online. I-click ito para sa link. Tandaan ang iyong password dahil kakailanganin mo ito ulit para sa pagpi-print ng OEC.
  2. Punuan ang mga detalye ayon sa hinihinging impormasyon ng website (pangalan, address, employer, atbp.)
  3. Siguraduhing tama ang impormasyong ilalagay.
  4. Kailangan mo din mag-upload ng passport size photo sa website.
  5. Kapag nakumpleto na ang mga detalye, i-click ang “Next Step” na makikita sa top right ng page gaya ng nasa larawan sa ibaba oec online application dubai
  6. Pagka-click sa “Next Step”, hihingan ka ng impormasyon tungkol sa iyong flight details. May paalalang nakasaad doon at ito ay napaka-importante:
    • Para makabyahe, kailangang 6months valid pa ang iyong pasaporte
    • Ang OEC ay valid lamang sa loob ng 60 days. (Kaya kung lampas 60 days ang iyong bakasyon sa Pilipinas ay doon ka na lang kumuha ng OEC)
  7. Pumili ng lugar (pwedeng Dubai o Abu Dhabi) pati na din ng araw at oras ng appointment.
  8. I-print ang Info sheet (3 copies needed) dahil kailangan mo itong dalhin sa araw ng iyong appointment kasama ang original passport at valid visa. Para makapag-print ng info sheet, i-click ang  “My Transactions” sa bandang kaliwa ng pahina. Tapos ay i-click naman ang “Appointments” at makikita sa bandang kanan ang “Print Info Sheet”. May makukuha ka ring email confirmation kung saan may link na pwede mo ring i-click para makuha ang Info Sheet. oec application online dubai (print info)
  9. Pumunta sa Philippine Consulate sa araw at oras ng appointment.
    • Dalhin ang original passport
    • Magdala ng tatlong kopya ng Balikbayan Info Sheet
    • Magdala ng kopya ng inyong 2 way ticket 
  10. Magtungo sa area ng processing ng OEC. Ibigay ang tatlong kopya ng Info Sheet, kopya ng ticket at ang iyong original passport.
  11. Magtungo sa PAG-IBIG window at bibigyan ka ng PAG-IBIG number pero hindi mo kailangan magbayad. Sa mga Money Exchange Centers ka na magbabayad ng PAG-IBIG contribution.
  12. Magtungo sa cashier at magbayad ng AED 102 (OEC: AED 10 + OWWA: AED 92)
  13. Mag-login uli sa https://www.bmonline.ph/   at magprint ng 3 copies ng inyong OEC.

****

Paano pumunta sa Philippine Consulate General sa Dubai:

via Green Line : bumaba sa Al Qusais Metro Station at magtaxi papuntang Consulate. Nasa AED 12 lang ang pamasahe sa taxi

via Red Line : bumaba sa Rashidiya Metro station at magtaxi papuntang Consulate. Mas mataas ng AED 5 – 10 ang ibabayad mo sa taxi kung dito ka manggagaling kaysa kung sa Al Qusais.

Address:
Philippine Consulate General
Street #2C, Beirut Road
Al Qusais, Dubai
United Arab Emirates

****

PS: Masayang-masaya po ang may-akda nito dahil sa tinagal-tagal na niyang kumukuha ng OEC, ngayon lang siya nauna sa pila (at iilan lang sila sa pila) at nakatapos siya ng transaction sa loob lamang ng labing limang minuto (o mas maiksi pa). Dahil siguro ala-una ng tanghali ang kanyang appointment at nag-lunch break ang lahat.

Bakit Mabagal ang Career Growth ng Ibang Pinoy sa Ibang Bansa?

Maraming kababayan natin sa ibang bansa ang nagtataka kung bakit napakabagal ng promotion nila. Minsan nauunahan pa ng mga baguhan na makaangat.

Kilalang masipag ang mga Pinoy, mabilis matuto, sumusunod kahit mahirap ang mga pinapagawa ng nakatataas at mahuhusay umunawa at magsalita ng Ingles. Madalas ay natututo pa sila ng local language ng bansang kinaroroonan dahil nga sa bilis mag-adapt at matuto.

Pero kung maabilidad tayo, masipag at matyaga, bakit nga ba minsan ay napakabagal ng ating career growth? Bakit madalas ay nananatili tayo sa ibabang parte ng pyramid? Saan ba tayo nagkakamali?

career growth

Ilan lang ang mga ito sa maaaring mali sa ginagawa nating diskarte:

1. Kuntento na

Hindi masama ang makuntento. Di ba nga, dapat makuntento tayo kung anong meron tayo? Pero iba namang kaso kung nais mong umunlad. Dapat ay nagse-set tayo ng goals natin. Hindi ba’t madalas itanong sa interview yan? “Where do you see yourself 5 years from now?

Kung meron tayong goals, meron tayong i-lo-look forward. May motibasyon tayo para magtrabaho at higitan pa ang kaya nating gawin para ma-achieve ang ating inaasam.

2. Stick to Pinoy Community

Kapansin-pansin na ang mga Pinoy ay laging sabay-sabay kumakain ng tanghalian sa opisina, sabay-sabay umuuwi at magkakasamang gagala sa day-off nila. Wala namang masama. Kaso may mga hindi magandang bunga kapag palagi kang naka-stick sa kapwa Pinoy mo:

  • Wala kayong ibang pag-uusapan kundi ang inyong mga buhay-buhay, ang buhay-buhay ng inyong mga katrabaho, mga latest sa inyong mga newsfeed – sa madaling salita – TSISMIS
  • Wala kayong bagong natututunan dahil walang bago sa inyong pag-uusapan
  • Nakakahawa ang negativity. May mga Pinoy na kapag nainis sa mga katrabahong ibang lahi ay ipinangunguwento sa mga kapwa niya – naghahanap ba ng kakampi’t karamay? Siyempre bilang kapwa mo ay kakampihan mo naman. Nahahawa pati yung mga hindi naman talaga kasali. Dito nagkakaroon ng pagkakampi-kampi at hindi nagiging maganda ang atmosphere sa workplace.

3. Toma

Maraming Pinoy ang halos gabi-gabi o linggo-linggong umiinom. Ang kasamaan lang nito, minsan nagkakagulo sila sa staff accomodation. Kung hindi man ay nagsi-sick leave kinabukasan kapag matindi ang hangover. Minsan sabay-sabay pa nila itong ginagawa at nakakaapekto sa kanilang mga trabaho.

4. Lablayp

Hindi masamang magka-lablayp kung hindi hahaluan ng drama, lalo pa kung hindi madadamay ang iyong trabaho.

5. Mapagalitan lang akala pinag-iinitan na

Kapag napapagalitan ang mga Pinoy (lalo pa kung ibang lahi yung mga bossing), nagdadamdam. Hindi niya ito nakakalimutan. Oras na mapagalitan siya ulit, akala niya pinag-iinitan na siya. Iniisip nya na dahil Pinoy siya at ibang lahi yung amo ay iba na ang trato sa kaniya.

Normal lang naman ang mapagalitan paminsan-minsan lalo na kung may kapalpakan ka naman talagang ginawa. Di naman tayo perpekto diba? Kung ikaw ay mapapagalitan, tingnan mo din ito sa ibang anggulo. Baka naman ang nais lang ng amo mo ay mas pag-igihin mo pa. Although, hindi mo naman talaga maiaalis ang favoritism ng mga amo sa kalahi nila, unaawain mo muna ang sitwasyon at wag agad-agad mag-iisip ng masama.

6. Ayaw mag-Over Time 

Maraming Pinoy na gusto ma-promote pero ayaw mag-OT. Gusto lang mag-OT kung may bayad. Well, karapatan naman ng bawat manggagawa na mabayaran ang kanilang pagtatrabaho ng extra sa oras.  Pero minsan, kelangan mo ding mag-invest ng oras sa trabaho kung gusto mong may kahinatnan ka.

Kung sa negosyo nag-iinvest ka ng pera at panahon, sa promosyon naman – oras at debosyon. Siguro naman, obvious sa inyo na plus points sa amo niyo pag nakikitang nago-over time kayo lalo na pag may mga deadline. Naa-appreciate din ng mga bossing yung mga nago-OT ng walang reklamo hehe.

7. Makinig at makisalamuha din sa ibang lahi 

Gaya nga ng sabi ko kanina sa number 2, mahilig ang mga Pinoy na sumama lang sa kapwa nila Pinoy. Pero hindi din masama na makisalamuha ka sa mga katrabaho mong ibang lahi.

Kapag may mga team outing kayo, subukan mo ding makipag-usap sa mga katrabaho mong hindi mo madalas nakakausap sa loob ng opisina, ganun din ay maaari mo nang i-approach ang boss mo kung kasama siya, sa mas casual na paraan. Kahit pa alam mong boring ang team outing niyo, sumama ka pa din. Bakit? Tulad na lang na karamihan sa mga malalaking business deals ay na-co-close habang ang mga businessmen ay naglalaro ng golf, marami ring maaaring mga ‘deals’ ang ma-co-close or mapag-uusapan sa mga team outings.

Kung nais mong ipaalam sa boss mo na gusto mo ma-promote pero hindi ka makatyempo, malay mo ito na ang tamang panahon. Siguraduhin mo lang na konti pa lang ang naiinom niyo (kung may alak na involved sa outing) kapag nagpahiwatig ka sa boss mo hehe. Investment din ang pakikihalubilo sa mga katrabaho.

Ito rin ang panahon para makita mo yung other side ng mga katrabaho at bossing mo sa labas ng trabaho at ganon din sila sa ‘yo. Siguraduhin mo lang na “good” side mo ang makikita nila. Hindi porke’t libre ang pagkain at inumin ay susulitin mo na.

8. Money matters

Maraming Pinoy ang palipad na sana ang career pero bumabagsak dahil nasisilaw sa kaunting halaga. Isipin lagi na hindi nabibili ang tiwala.

9. Kulang sa leadership skills

Minsan, hindi sapat ang sipag at over time lang para ma-promote. Kelangan mo din magkaroon ng leadership skills.

Ito ang pinaka-kritikal na aspeto ng promotion. Ang mag-promote ng rank and file staff at gawin itong supervisor o manager kaya hindi ganoon kadali ang pagsala sa mga ipo-promote. Hindi lahat ng mahusay sa trabaho ay kayang mag-lead ng team. Hindi rin lahat ng masipag at matalino ay mayroong managearial skills. Iba ang pagtatrabaho lang sa pagpaplano, pagde-delegate ng tasks sa staff, at pagre-report sa senior managers/supervisors.

Itanong mo muna sa sarili mo kung kaya mo ito bago ka mangarap ng promotion. Pero lahat naman ito ay matututunan mo sa tamang panahon kaya wag mawalan ng pag-asa. Wag ka nga lang magmamadali na ma-promote dahil pinipitas lang ang bunga pag ito ay hinog na.

10. Tsismoso

Aminin mo man o hindi, likas sa atin ang pagiging tsismoso. At dahil trademark na natin ito, minsan mahirap kumuha ng tiwala ng mga bossing. Maraming mga confidential company info ang ayaw nila ipagkatiwala (minsan) sa mga Pinoy dahil nga pag nalaman ng isa, malalaman na din ng buong komunidad.

11. Pabigla-bigla magdesisyon

Gaya ng sinabi ko kanina sa number 5, ang Pinoy pag napapagalitan, nagtatampo. Minsan nagpapabigla-bigla ng desisyon, nagre-resign. Minsan din pag involved na ang usaping puso at di kinakaya ang personal na issue sa buhay ay nagre-resign. Nawawalan ng oportunidad dahil hindi na pinag-iisipan ang pagre-resign.

12. Ayaw umalis sa comfort zone

Maraming Pinoy ang takot umalis sa kanilang comfort zone. Minsan, sa tagal na nila sa isang kumpanya ay nagiging sobrang komportable na sila dito kaya kahit may ibang oportunidad ay ayaw nilang sunggaban. Takot na silang sumubok, takot na sila sa mga pagbabago.

13. Dahil Pilipino tayo

Aminin mo man o hindi, mas magaganda ang career opportunities para sa mga hindi Pinoy. Ang ibig kong sabihin ay yung mga nakakapagsalita ng French, may Western passport at yung mga nakapag aral sa mga Swiss o iba pang International Schools.

Wala na tayong magagawa pa tungkol sa number 13, unless gusto mo pang mag-aral ng French, may maliit na chance ka pa. Kaya ituon mo na lang ang pansin mo sa mga ibang bagay na magagawan pa ng paraan kaysa magmukmok ka dahil sa number 13.

***

Paalala po na ang lahat ng inilahad ko dito ay opinyon base sa aking naging obserbasyon. Maaring tumugma ito o hindi sa inyong sitwasyon – depende po. Maaring hindi applicable para sa iyo ang mga nakasulat pero sana ay may natutunan ka din kahit kaunti.

Salamat sa pagbabasa 🙂

Ang Kakulangan sa Kaalaman ng mga Dayuhan Tungkol sa Pilipinas

Never eat alone – pamagat yan nung librong tawag pansin sa bookstore. Wag daw kumain mag-isa kung gusto mo daw maging matagumpay. Wala naman akong magagawa kung mag-isa akong kakain ng hapunan ngayon, nagsusulat habang nag-aantay mahainan.

Nag-ikot ako sa bookstore kanina at napadaan sa may history section. Syempre di naman ako umaasang makakakita ako ng sandamakmak na Philippine History books dahil nasa Dubai ako, pero umasa ako na sana kahit man lang isa ay may masilayan ako. Kahit man lang isa.

Wala.

tindahan ng libro sa dubai
sa dami ng librong ito, wala ni isang tungkol sa kasaysayan ng pilipinas…

Nakakalungkot lang na wala man lang tayong parte sa history section ng bansang aking/ating pinagsisilbihan. Ng bansang umiinog sa pamamagitan ng mga expat workers na kung saan napakalaking porsyento ay binubuo ng mga Pinoy.

Pumunta ako sa Asian section. Iisang shelf lang ang nakalaan para sa buong Asia, sa buong kasaysayan nito. Habang ang buong history section ng bookstore na ito ay napaligiran ng, syempre, Arab history, history ng America, United Kingdom, Germany at Russia at mga may kinalaman sa WW2.

China. Japan. Korea. Cambodia. Thailand. Myanmar. Singapore. India.

Buti pa sila, buti pa ang mga bansang iyan. Nandito ang kanilang kasaysayan. Nandito ang kanilang kwento. Abot-kamay ng mga nais makaalam ng kasaysayan nila. Pero tayo, wala. Walang ibang istorya ang mga Pinoy dito kundi ang kwentong kaming lahat ay mga trabahador.

Malalaki ang mga librong tungkol kay Lee Kuan Yew ng Singapore, biography niya iyon malamang. Listahan ng kanyang mga achievements at kung paano nya nahulma ang Singapore kung ano ito ngayon.

Napakarami ring libro ang tungkol kay Mao Ze Dong ng China. Kwento ng kaniyang buhay, ng kanyang kabataan, ng kanyang katandaan, ng kanyang husay at maging ang kanyang kabrutalan. Marami ring librong tungkol sa pag-unlad ng ekonomiya ng China at kung bakit sila ang nangunguna ngayon.

Andyan din ang history ng Korea at kung papaano ito nahati. May mga libro din tungkol sa kasalukuyang pinuno ng North Korea, ng kaniyang ama at ang kanilang mga pinaggagagawa.

May mga librong tungkol sa kalupitan at kawirduhan ni Pol Pot ng Cambodia na ginustong i-reset ang taon ng Cambodia noong 1975 at gawin itong Year Zero, at librong tungkol sa peaceful revolutionary leader (since Mahatma Gandhi) ng Burma na si Aung San Suu Kyi – The Lady and the Peacock.

Pinaka hinangaan kong section ay yung sa Japan. Naroon ang mga libro tungkol sa gyera, tungkol sa kanilang kultura pero ang pinaka-nagustuhan ko ay yung mga librong tungkol sa 2011 Earthquake na halos sumira sa sangkalupaang Hapon. Yung librong 2.46: Aftershocks: Stories from Japan Earthquake na nilathala para makalikom ng pera para sa mga nasalanta. Mayroon pa silang isang libro doon na patungkol sa kung papaano muling nakabangon ang Japan matapos ang lindol noong 2011.

Bukod pa sa mga history books, marami ding mga literature books ng Japan, China, India at iba pa ang isinalin sa Ingles na ibinebenta dun sa bookstore. Bakit kaya walang Florante at Laura o kaya’y Noli Me Tangere dito? Wala bang nagnais magsalin?  Sayang. Napakagagandang kwento. Sayang kung hindi maikukwento. Sayang kung mababaon lamang sa baul.

Bakit kaya walang librong nailathala tungkol sa muling pagbangon ng Pilipinas matapos salantain ng Ondoy at Yolanda habang nakagawa ng librong tungkol sa lindol sa Japan? Dahil ba hindi talaga tayo nakabangon? O dahil wala lang bang magandang naisulat tungkol dito? O ayaw nating isulat kung saan napunta ang mga donasyon ng iba’t ibang bansa? O walang librong pwedeng i-export?

Kung sa kwento lang, napakaraming interesanteng kwento at kasaysayan ng Pilipinas. Kung sa manunulat lang, napakaraming manunulat na napakahuhusay. Kung sa exporting ba tayo nagkukulang, yan ang di ko alam. Pero kung exporting or publishing issues ang humahadlang na makapaglabas ng mga librong Pinoy, sayang naman.

Pero, hindi kaya marami tayong ayaw ikuwento? O maraming natatagong kwento sa likod ng mga kwento at kasaysayan na ating natutunan na ayaw maibunyag?

Sayang at hindi malalaman ng iba kung ano ang nangyari sa atin sa loob ng tatlong siglong pagkabilanggo sa pamumuno ng Espanya.

Sayang at hindi nila malalaman kung ano ang Death March o  kung bakit Tagalog at English ang ating official language.

Sayang at hindi nila malalaman kung sino ang ating mga bayani o kung sino ang ating mga tunay na kaaway.

Sayang di nila makikilala si Jose Rizal, si Magsaysay, si Bonifacio at ang KKK.

Sayang at di nila malalaman kung bakit napakaraming OFW at kung bakit ang Pilipinas ay para na ring Korea, may North at South.

Sayang. Sayang naman.

Ugaling Pinoy: Padala naman ako!

Tatak na ng mga Pinoy ang katangiang marunong makisama sa kapwa, lalu pa’t nasa ibang bansa tayo. Tayo-tayo na nga lang ang nandito diba, bakit hindi pa tayo magkakasundo at magtutulungan?

Problema lang dito, madalas naaabuso ang salitang pakikisama.

Isa sa mga paraan ng pang-aabuso ay yung pakiki-usap na magpadala ng mga pasalubong sa mga uuwing OFW.

pagpapadala sa mga kilala
dahil sa pakikisama, pumapayag ang maraming ofw na tumanggap ng mga pakiusap na padala…

Hindi ko maintindihan kung bakit marami sa ating mga kababayang OFW ang nagpapanting ang tainga kapag nakakarinig na isa sa kanilang mga kakilala ay uuwi ng Pilipinas para magbakasyon.

Excited sila. Mas excited sila kaysa dun sa uuwi. Excited silang magpadala ng pasalubong. Mas excited pa silang mamili ng pasalubong kaysa dun mismo sa uuwi. Hindi nila naiisip na kaya uuwi yung tao ay upang magbakasyon at hindi para maging LBC.

Dahil nakikisama yung tao, tatanggapin naman niya ang pakiusap na ito. Ang masaklap lang, maraming tao ang manhid. Pinagbigyan mo na nga, aabuso pa. Nakikipadala na nga lang, ilang kilo pa ang gusto nilang ipadala. Minsan naman, kahit napakalayo ng bahay nila sa Pinas kaysa dun sa uuwi ay ipipilit pa ding magpadala.

Ilan sa mga senaryo sa baba ay naging karanasan ng inyong lingkod:

Karanasan 1. (Feeling Close)

Nalaman ng aking (dating) katrabaho na itago na lang natin sa pangalang “Tita Mel”, na ako ay uuwi.

Tita Mel: Huy magbabakasyon ka pala? Kelan? Ano kayang pwede kong ipadala sa mga anak ko? Diba taga-Montalban ka? Malapit ka lang sa amin taga-Marikina lang kami eh.

Kaya lang, hindi ko masabing ayoko dahil sa mga sumusunod na dahilan:

Una. Malapit talaga ang Marikina sa amin kung titingnan mo ito sa mapa. Pero halos isang oras din minsan ang byahe kasama ang trapik.

Pangalawa. Hindi ko ma-gets kung bakit, originally wala naman pala siyang balak talagang ipadala. Nung nalaman niyang may uuwi, biglang mag-iisip siya ng ipapadala niya.

Pangatlo. Hindi kami close!

Pinagtaguan ko si Tita Mel at hindi na ako nagparamdam pa hanggang sa ako ay makaalis noon.

Karanasan 2. (BFF)

Dalawang taon bago makakauwi ang kaibigan ko kaya pumayag akong dalhin ang mga ipapadala niya sa akin.

Naintindihan ko naman ang sitwasyon niya, kaya kahit halos dalawang kilo ang bigat ng pinadala niya. Ayus lng kasi wala akong masyadong bagahe nung panahong iyon. At dahil taga-QC sila at taga-Montalban ako, nakipagkita ako sa nanay at kapatid niya sa SM Marikina. Masaya naman ako dahil binigyan nila ako ng isang kahong donut.

Ang mga dahilan kung bakit okay lang sa ‘kin ang magpaunlak sa ipinadala niya ay:

Una. College pa lang kami ay magkatropa na kami kaya magaan sa loob ko na dalhin ang mga gamit niya at kilala ko ang nanay niya.

Pangalawa. Napakabait niyang tao kaya talagang hindi ko magagawang siya ay tanggihan.

Pangatlo. Nung maiabot ko ang bagahe sa kapatid niya, nahiya siya bigla nung malaman niyang mabigat pala at nagsabi pa na bakit nang-abala pa ang ate niya (BFF ko) na magpadala ng sobrang bigat. At least, sensitibo sila di tulad nung ibang hindi marunong talagang mahiya.

Karanasan 3. (Ate Porcelana)

Ilang araw na lang noon ay babalik na ako ng Dubai at nung magbukas ako ng facebook ay biglang may nag-chat. Dali-dali ko naman itong binuksan. Akala ko kung ano. Si “Ate P” pala ang nag-PM sa akin.

Tinanong niya kung marami daw ba akong dala pabalik ng Dubai. Sabi ko wala naman dahil wala naman talaga. (Napaka-honest ko kasing tao ha ha) Hindi ko naisip agad na senyales na ito.

Nagpadala nga siya ng nasa dalawa o tatlong kilo ng mga sabon at lotion na pampaputi. Umorder daw kasi siya kaso mahal daw pa LBC no’n pa Dubai kaya kung pwede daw ay makisuyo na lang siya. So, hindi pa man ako pumapayag ay nag-assume na siya na dadalhin ko dahil nakabili na rin naman siya. Pina-LBC niya sa akin yung mga sabon niya at express pa ito para umabot sa amin dahil alam niyang malapit na ang flight ko. Mahigit sa dalawang libong piso ang ginastos nya para sa pampaputi.

Pinagalitan ako nila erpats kasi usong-uso daw yung mga makikipadala, lalo na ng sabon pero may drugs pala sa loob. Kinabahan ako. Kumakabog ang dibdib ko habang idinadaan sa scanner ang maleta ko. Baka dahil pa sa kagustuhan ng iba na pumuti ay makulong pa ako at masentensyahan.

Karanasan 4. (Ultra-kapalmuks)

Nauna ng isang linggo ang flight ko kaysa sa asawa ko nung bakasyon namin nung nakaraang taon. May kapitbahay kami dito sa Dubai na sa Pampanga nakatira ang pamilya. At dahil taga-Pampanga ang asawa ko ay nakisuyo siya.

Punong puno na yung maleta ng asawa ko pero halos dalawang bag pa ng mga tsinelas at damit ang gusto niyang isiksik. Binalik ng asawa ko kay “Kuya Kups” yung iba dahil baka ma-over baggage siya. Nakakahiya naman ng husto sa kanila kung kami ang magbabayad ng sobrang bagahe dahil sa dami ng ipinadala nila.

Nung araw ng flight ng asawa ko ay sumama si Kuya Kups sa airport dala ang isa pang bag ng mga gusto niyang ipadala. Baka daw kasi hindi pa over baggage eh magpapasiksik pa siya ng gamit.

Kalalapag pa lang ng asawa ko sa airport ay nag-PM na agad si Kuya Kups. Hiningi pa ang celfone number namin at walang patid sa pagtetext. Gusto niya pa na kinabukasan din ay ihatid na ang mga padala niya. Take note, taga-Angeles ang asawa ko at kailangan niya pang dumayo sa SM San Fernando para mag-deliver. Totoo namang malapit lang ang Angeles sa San Fernando eh, sa mapa.

Nung araw na makikipagkita ang asawa ko sa wifey ni Kuya Kups ay kinailangan niyang magpalit ng upahang sasakyan dahil luluwas siya ng Maynila kung kayat natagalan siya. Panay ang text ni “Ate Kups” dahil antagal niya na daw naghihintay at may ibang lakad pa siya.

Nung magkita na sila ni Ate Kups sa may parking sa SM San Fernando ay bumaba lang sa kaniyang sasakyan at kailangan pang ang asawa ko ang lumapit para lang iabot sa kanya ang mga tsinelas. Nagpasalamat naman siya kahit papaano sabay umalis. Ang imbyernables lang dito ay ilang linggo lang pagkatapos ng kakapalan na ito ay nagpadala naman ng balikbayan box si Kuya Kups sa Pilipinas.

Di ko talaga na-gets yung logic. Nakakaloka talaga yung mga ultra-kapalmuks at sigurado akong hindi lang ako ang nakaranas ng ganito.

Tatak Pinoy na yata ito. Sa dinami-dami naman ng pwedeng itatak sa atin, bakit ito pa?

Paalala Ngayong Ramadan

Para sa ating mga kababayan na nasa Muslim Countries lalung-lalo na sa Middle East, o sa mga gustong magpunta dito para magtrabaho, importanteng malaman natin ang mga dapat at hindi dapat gawin sa darating na panahon ng Ramadan. Sa taong ito (ng 2015), magsisimula ang Ramadan sa ika-18 ng Hunyo.

Ano nga ba ang Ramadan?

Ang Ramadan ay ang buwan ng pangingilin ng mga Muslim. Ito ang ika-siyam na buwan sa kalendaryong Islam kung saan inihayag ni Allah ang Qur’an sa Propetang si Mohammed. Ang Ramadan ay galing sa salitang Arabo na nangangahulugang “nakakapasong init”.

Mahalaga ang buwang ito para sa mga Muslim sa aspetong ispiritwal. Panahon ito ng “paglilinis” kaya nga’t sila’y nag-aayuno at nagbubulay-bulay. Ang kanilang pag-aayuno ay mula bukang-liwayway hanggang sa takipsilim.

Madalas kong ikinukumpura ang Ramadan sa Mahal na Araw kapag pinapaliwanag ko ito para mas maging simple. Opinyon ko lang naman ito pero ang Ramadan ay parang Mahal na Araw kung saan ang mga Kristiyano din ay nag-aayuno o nagfa-fasting (hindi kumakain ng karne). Mas maiksi nga lang ang panahon ng pangingilin, at ang Eid Al-Fitr naman ay hinahalintulad ko sa Linggo ng Pagkabuhay.

Kung ikaw ay naninirahan sa mga Muslim Countries, nararapat mo lamang igalang ang tradisyon kaya naman narito ang mga paalala kung ano ang dapat at hindi dapat gawin sa panahong ito at iba pang impormasyon:

  1. Batiin ang mga katrabahong Muslim ng “Ramadan Kareem!”. Ang ibig sabihin nito ay “Wishing you a Blessed Ramadan”.
  2. Hindi maaring kumain, uminom, ngumuya ng chewing gum o manigarilyo sa pampublikong lugar sa oras ng ayuno.
  3. Huwag magmumura dahil napaka-offensive nito sa panahon ng Ramadan
  4. Huwag manuya, mang-asar o maghamon ng away sa mga nag-aayuno. Maging sensitibo tayo sa mga kasamahan sa trabaho na nag-aayuno. Irespeto ang mga nangingilin.
  5. Hindi dapat magpatugtog ng malakas.
  6. Sarado ang ang lahat ng mga nightclubs at iilang bars lang ang bukas sa panahong ito. Para dun sa mga nagnanais uminom ng alak, bukas ang mga bar mula alas otso ng gabi. Walang live entertainment, banda, karaoke, sayawan at malakas na musika sa panahong ito.
  7. Sarado ang mga kainan mula pagsikat hanggang paglubog ng araw. Bukas naman ang mga grocery at ilang mga kainan pero take-out lang ang pwede mong gawin. Kung ikaw ay hindi Muslim, maaari kang kumain sa tagong lugar lamang. (Ang pagkakaroon ng mga bars na bukas kapag Ramadan ay maaaring sa Dubai lamang kaya’t dapat alamin ang batas sa lugar na iyong kinaroroonan.)
  8. Magsuot ng naayon. Hindi dapat magsuot ng mga mahahalay na damit. Maging ang mga lalake ay hindi maaaring magsuot ng pantaas na walang manggas at maiiksing short pants (maiksi na nga short pa).
  9. Subukang makisama sa Iftar ng mga kaibigan o katrabahong Muslim.
  10. Huwag kang bumiyahe o magmaneho kapag magtatakip-silim na. Marami kang makakasabay na mga nagmamadali para makauwi o makarating sa kainan para sa Iftar. Madalas mainit na ang ulo ng mga iyan dahil sobrang gutom na sila dahil sa maghapong pag-aayuno.
  11. Ang oras ng trabaho ay maiksi kapag Ramadan dahil nga nag-aayuno ang karamihan. Anim na oras lang kada araw ang pasok ng mga Muslim at pitong oras naman para sa mga hindi Muslim.
  12. Ang panahon ng Ramadan ay panahon ng pagbibigayan kaya’t kahit sa maliit na paraan ay tumulong sa mga nangangailangan.

Note: Ang mga nakasaad sa itaas ay general rules lang naman po. Dapat ninyong malaman ang batas o kaugalian sa bansang inyong kinaroroonan dahil maaaring iba ang batas lalo na sa mga mahihigpit na bansa.

Ramadan Kareem po sa ating mga kababayang Muslim.

islam ramadan

Paano Makapunta sa Dubai: Via Agency vs. Visit Visa

Napakaraming Pinoy ang nagnanais makapag-abroad para guminhawa ang buhay. At marami sa kanila ay nagnanais na pumunta ng Dubai.

May dalawang paraan para makarating at makapagtrabaho sa Dubai. Una ay mag-apply sa mga Agency sa Pinas at pangalawa naman ay mag-visit visa na lang papuntang Dubai at doon na maghanap ng trabaho.

Maraming naniniwala na mas madali daw kung magvi-visit visa na lang kaysa kung dadaan ka pa ng agency dahil sobrang tagal daw ng hihintayin mo bago ka pa makaalis ng bansa at madami daw mga papeles na aasikasuhin at babayaran. Bukod diyan ay kailangan mo pang magbayad ng placement fee.

Pero mas madali nga  ba talaga kung magvi-visit visa ka na lang? Pagkumparahin natin.

Paano Makapunta sa Dubai: Via Agency vs. Visit Visa
larawan ng dubai
ang maunlad na syudad ng dubai
Via Agency

Step 1. Application.

Magpapasa kayo ng application sa mga agencies. Minsan mayroon pa silang initial screening at kapag napili ka ay tatawagan ka nila for interview pag dumating na sa Pilipinas yung employer.

Step 2. Selection.

Darating ang employer galing sa Dubai para mag-interview at mamili ng mga i-hihire nila.

  • Kapag hindi ka pumasa, bumalik ka sa Step 1
  • Kapag pumasa ka, usad ka na sa step 3.

Step 3. Formalities.

Contract, Medical, PDOS, POEA, Immigration. Lahat iyan aasikasuhin na ng agency para sa iyo.

Step 4. Fees.

Madalas na gagastusin mo ay yung paglakad lakad ng papeles, pamasahe mga kung ano-anong fees at ang pinakamalaking babayaran mo ay yung placement fee na katumbas ng isang buong buwang sweldo mo.

Sabihin na nating ang sweldo mo sa pinirmahan mong kontrata ay halimbawa Php20,000. Isama na rin natin yung mga maliliit na gastos mo sa paglalakad ng mga papel at mga kung ano-anong fees. Ipagpalagay na nating umabot ang gastos mo sa Php 40,000. O kaya kung talagang napagastos ka, sabihin na nating Php 50,000.

Step 5. Tagal ng paghihintay.

Madalas ang paghihintay ay tatlong buwan lamang dahil sapat na panahon na iyon upang matapos ang mga papeles mo sa Pilipinas at sa Dubai. Minsan tumatagal ang paghihintay sa hanggang anim na buwan depende sa kumpanyang papasukan mo. Madalas kasi tulad ng mga restaurant o hotel na magbubukas pa lang (at isa ka sa napili para maging pioneer staff), naaantala ang pagbubukas dahil sa hindi inaasahang mga pangyayari  sa konstruksyon o kaya mga permit nung establishment.

Pag natapos mo na ang lahat ng steps sa itaas, liipad ka na pa-Dubai na siguradong may trabahong dadatnan at bahay na matutuluyan.

isa pang larawan ng dubai
downtown dubai
Via Visit Visa

Step1. Humanap ng makakapag-issue sa iyo ng visit visa at air ticket.

  1. Agency sa Pilipinas. Pero paano kung peke ito at pine-perahan ka lang?
  2. Kamag-anak sa Dubai. Makakahingi ka ng tulong sa mga kamag-anak mo sa Dubai para kuhanan ka ng mga papeles sa Consulate at matutulungan ka makakuha ng visa at ticket na babayaran mo na lang sa kanila kapag nagkatrabaho ka na.
  3. Kung wala kang kamag-anak pero may kakilala ka, pwede ka pa din makakuha ng visa kaso mas malaki ang tsansa mong makwestyon sa immigration. Kapag nakwestyon ka sa immigration sa araw ng paglipad mo dahil hindi kayo magkamag-anak ng sponsor mo, malaki ang tsansa na ma-offload ka.
    1. Kapag na off-load ka, ipapa-rebook niyo ang iyong ticket at susubok ka ulit.
    2. Kapag nakalusot ka sa immigration, uusad ka na sa Step 2.

Magkano nga ba ang one way ticket mula Pilipinas hanggang Dubai? Sabihin na nating Php20k – 30k++

Step 2. Pagdating mo ng Dubai, bago ka pa maghanap ng trabaho, kailangan mo munang makahanap ng tutuluyan.

  1. Kung may kamag-anak ka o kaibigan o kakilala at close kayo, pwede ka nilang patirahin ng libre hanggang makahanap ka ng trabaho at kaya mo nang magbayad ng upa. Kung hindi kayo close, utang muna ang bayad mo sa upa.
  2. Kung marami kang pera ay pwede kang mag-hotel.
  3. Kung kaunti lang ang baon mo, hindi ka pwedeng maging choosey. Magbe-bedspace ka. Kapag nag-bedspace ka, malamang anim hanggang walo kayong bedspacers sa loob ng isang kwarto. Ang halaga ng upa ay nasa 600 – 800 Dirhams kada buwan na pumapatak na Php 7k – 9k. At maari pang mas tumaas ang upa dahil sa napakabilis na pagtaas ng renta ng mga bahay sa Dubai.

Step 3. Gastusan ang mga pang-araw-araw na pangangailangan. Pagkain. Pamasahe. Panglakwatsa pag nalulungkot at depressed dahil wala ka pang trabaho.

Step 4. I-renew ang visit visa. Ang validity ng visit visa ay isang buwan para sa short term at tatlong buwan para sa long term.

  1. Kapag kumuha ka ng short term visa na (AED 450 = Php 5,500++)
    1. Masyado maiksi ang isang buwan para makahanap ng maganda-gandang trabaho. Kapag nakahanap ka ay swerte ka.
    2. Kapag sa loob ng isang buwan ay hindi ka nakahanap ng trabaho at kailangan mong umexit, go to Step 5.
    3. Kapag malapit na mapaso ang visa mo at nalaman ito ng kumpanya habang iniinterview ka nila, babaratin ka nila dahil alam nilang kakagat ka.
  2. Kapag kumuha ka ng long term visa (AED 1600 = Php 19,600++), masyadong mabigat sa bulsa. Pero sa loob ng tatlong buwan, maari ka na ding makahanap ng trabaho.
    1. Kapag nakahanap ka ng trabaho sa loob ng tatlong buwan ay ok ka na.
    2. Kapag hindi ka pa din nakahanap ng trabaho sa loob ng tatlong buwan at kailangan mo na umexit, go to Step 5.
    3. Kapag may long term visa ka at sa unang buwan pa lang ay natanggap ka na sa trabaho ay suriin mo ang kumpanya dahil baka ginagamit ka lang. Sasabihin sa iyo na sayang naman ang binayad mo sa long term visa mo kaya gamitin niyo na muna at kapag mapapaso na ito ay saka na lang nila ikaw a-applyan ng working visa. MALING-MALI iyan. Kapag nakapagtrabaho ka na sa kanila na gamit ang iyong visa, maswerte ka kapag sinuwelduhan ka nila. Maaaring sabihin nila na training ka pa lang kaya walang sweldo o kaya hindi ka pa pwedeng swelduhan dahil hindi ka pa official staff dahil wala ka pang valid residence visa. Sasabihan ka nila na umexit para maapply nila ang work permit mo sa Dubai pero ang totoo ay hahayaan ka na nilang mabulok sa lugar na inexitan mo.

Step 5. Exit. Ano ba yung pag-exit na ito?

  1. Kapag napaso ang visa mo at kailangan ka ulit issue-han ng bagong visa, kailangan mo munang lumabas ng bansa saglit.
  2. Kapag nakahanap ka ng trabaho at papalitan na nila ng residence visa o work permit ang visit visa mo, may mga kumpanyang kakailanganin ang iyong pag-exit  at may mga kumpanya namang hindi na nangangailangan pang ikaw ay pa-exitin.
  3. Saan ka pwede umexit?
    1. Kish, Iran. Ang flight papuntang Kish ay nagkakahalagang 600-700 Dirhams = Php 7k – 8k. Tapos magtatagal ka pa doon ng mga ilang araw sa Kish kaya kailangan mo umupa ng kwarto sa mga hotel na nagkakahalaga ng 40 dirhams kada araw.
    2. Oman. Sasakay ka ng bus papuntang Oman nanagkakahalaga ng 250 Dirhams = Php 3k++ at mag-aantay ka ng 2 – 3 araw para ma-issue ang visa mo bago ka makabalik ulit ng Dubai.
    3. Kapag umabot ka sa pag-exit, ang susunod na ay Step 6.

Step 6. Habang nasa labas ka ng U.A.E. kailangan ulit mag-apply ng panibagong visa para makapasok ka ng Dubai. Kung tatlong buwang visa ang kukunin mo, panibagong 1600 dirhams na naman iyan.

Step  7.  Kapag nakabalik ka na sa Dubai matapos ang pag exit mo at pagbili ng bagong visa, wag mong kalimutan na tumatakbo din ang upa mo sa bahay kung nag-bedspace ka.

Dahil maraming Pinoy ang palaban, hindi sila umuuwi ng luhaan. Kapag nakabalik na ulit sila ng Dubai galing sa Kish o Oman, fighting! Apply na ulit. Ang masaklap lang minsan kapag baon na sila sa utang, ubos na ang baon at wala ng pera ang pamilya sa Pinas, napipilitan silang patusin na lang ang kahit anong trabahong dumating para lang may pumasok nang pera at hindi na madagdagan pa ang utang.

Maraming hindi nakukuha ang trabahong naaayon sa propesyon nila (hal. IT expert sa Pinas, pagdating sa Dubai ay Office Boy, o Teacher sa Pinas pagdating sa Dubai ay Waitress o Cashier, o Nurse sa Pinas tapos receptionist pagdating sa Dubai).

Marami sa ating mga kababayan ang ganito ang nagiging kalagayan kapag nagvi-visit visa (o minsan mas malala pa) kaya minsan, baon pa din sila sa utang kahit mag-iisang taon na silang nagtatrabaho.

Akala kasi ng lahat, ganun lang kadali ang pagvi-visit visa. Maraming sinuswerte na nakakakuha agad ng trabaho at marami rin ang hindi.

Kung hanggang ngayon ay nagbabasa ka pa din at nagnanais ka na makarating sa Dubai para magtrabaho, pag-isipan mo kung ano ang paraang  pipiliin mo. Agency o Visit Visa.

Note: Madalas at mabilis magbago ng batas ang Dubai pagdating sa mga visit visa (short/long term) kaya po kapag nabasa niyo ito, tingnan ang petsa ng pagkakalathala at ikumpara sa pangkasalukuyang batas ng Dubai.