Tag Archives: Department of Tourism

Mas Masaya sa Pilipinas (Part 4 of 4)

Hindi ako nagrereklamo sa bagong slogan ng Department of Tourism kahit na recycle ito ng slogan ng ibang bansa nung 1950’s. Ang ipinagpuputok ng aking butse ay ang sense of priority natin.

Bilang isang Pilipino na alam ang sitwasyon sa bansa, ang reaksyon ko nung makita ko yung bagong slogan ay, “It’s more fun ang alin?”. Kapuri-puri ang efforts ng pamahalaan para i-promote ang ating bansa na bisitahin ng mga banyaga. In turn, nagiging revenue ito na pwedeng nakawin ng mga corrupt government officials o, kung sinusuwerte tayo eh magamit sa pagpapaunlad ng ating ekonomiya.

Hinihikayat ng DoT ang mga Pilipino na anyayahan ang mga banyaga na bisitahin ang Pilipinas at i-promote ang magagandang bagay sa ating bansa. Okay yun. Kayang kaya. Pero pag nagtanong ang foreigner ng, “Is it safe in your country?”. Ano ang isasagot natin?

Sa mga planong proyekto ng DoT na padamihin ang bibisita sa Pilipinas, kasama sana sa plano nila ang makipag-coordinate sa iba pang mga sangay ng pamahalaan natin para malunasan ang problema natin sa corruption at karahasan (maaaring ginagawa na nila ito, kelangan lang ng mas marami pang visible positive results).

Nakakatuwa na naka-engganyo tayo ng napakaraming turista sa ating bansa (ayon sa tala ng DoT). At tunay naman talagang napakaganda ng mga tourist spots sa ating bansa. Pero ilan kaya sa mga banyagang ito ang babalik ulit para bisitahin ang Pilipinas? Ilan kaya sa kanila ang babalik na may magagandang kuwento sa kanilang bansa? Ilan kaya sa kanila ang hindi na nakauwing buhay sa bansa nila?

Kung tayo mang mga Pilipino na mismo eh hindi pa sigurado sa ating kaligtasan sa sarili nating bansa, paano pa kaya yung mga banyagang bumibisita lang?

Gaya nitong mga riding in tandem robbers/killers, ilan na ba ang mga nahuli sa mga ito?

Sa klase ng peace and order sa ating bansa, kahit na gaano kaganda ang idea ng DoT at kahit na gaano pa sila maging ka-effective sa pag-advertise ng bansa natin, aani at aani pa rin ito ng puna (unfair para sa DoT kung tutuusin).

Hindi naman talaga DoT ang pinupuna ng mga tao kundi ang priority natin bilang bansa. Alam ng mga tao na may mas mabibigat na problema ang ating bansa at nagtataka ang marami kung bakit hindi ang pag-address dito ang inuuna nating solusyunan.

Kung uunahin siguro nating ayusin ang mga ilang malaking isyu ng bansa natin, baka kahit hindi na hikayatin ang mga dayuhan eh pupunta sila dito ng kusa.

Kahit parang exaggerated pakinggan, kapag nasa Pilipinas ako, pakiramdam ko eh parang kahit kelan, kahit saan eh pwede akong mamatay. Parang exaggerated talaga, pero heto ang mga naiisip kong sitwasyon na maaaring mangyari:

1. Mapatay dahil napagkamalan ng isang myembro ng gang na myembro ako ng kaaway nilang gang

2. Sumakay sa dyip, maholdap at mapatay

3. Maglakad sa kalsada at mapag-tripan ng adik, masaksak at mapatay

4. Madamay sa isang shoot-out habang nagwi-window shopping sa mall

5. Tamaan ng stray bullet na lumusot sa bubong habang ako’y natutulog

6. Atakihin sa puso sa panonood ng mga nakaka-kunsumeng balita sa tv

7. Mapagkamalan na si Tom Cruise at dumugin ng mga tao, at dahil di ako makahinga sa mga yakap at halik sa akin ng mga kababaihan, patay

Advertisements

Mas Masaya sa Pilipinas (Part 3 of 4)

Tapos meron pang mga kapwa mo Pilipino na unang-unang nanlalait sa Pilipinas. Merong sinabi sa akin yung boss kong Hapon ilang taon na ang nakakalipas, kino-confirm kung totoo bang kumakain ng tao sa Pilipinas.

Ang galing na tanong! “Kumakain ba ng tao sa Pilipinas?” Isang Pilipino daw ang nagsabi sa kanya nito. Ikinuwento yata sa boss ko yung napabalitang pinatay na lalaki at inihalo sa pulutan yung laman nito para maitago sa mga pulis. Matagal ng balita iyon. Ipinaliwanag ko na lang na hindi iyon pangkaraniwang bagay.

Hindi ko pinapaasa ang mga kausap kong banyaga na napakanda ng Pilipinas at walang kasing bait ang mga Pilipino sa buong mundo pero hindi ko na ipinapaalam sa kanila ang mga hindi ko kayang ipagmalaki tungkol sa bansa ko.

Kung magtatanong sila sa akin tungkol sa narinig nilang hindi magandang bagay tungkol sa Pilipinas, binibigyan ko sila ng objective na sagot gaya ng, “Kahit saan namang bansa eh merong holdaper eh.” O kaya, “Ive-verify ko muna yung report, baka naman siyam lang ang nakidnap at hindi sampu, alam nyo naman ang balita, laging exaggerated.”

Hindi ko naging ugali yung pintasan ang bansa natin sa harap ng mga banyaga. Sa kapwa ko lang mga Pilipino ginagawa ang bagay na ‘yun.

(Itutuloy…)

Mas Masaya sa Pilipinas (Part 2 of 4)

Ang pangangailangan na i-rehab ang ating bansa ay hindi problema na lumitaw dahil sa bagong administrasyon.

Matagal na itong dapat ginawa ng mga nakalipas na pinunong hinalal natin. Matagal na nating dapat ginawa ito sa bansa natin (aminin man o hindi, involved tayong mga mamamayan sa prosesong ito).

Ako po ay isang OFW na mahigit 10 taon na ring nagta-trabaho sa Lupain ng Umaangat na Araw (Japan) at umuuwi sa ating bansa tuwing may pagkakataon (na makaipon ng perang napakabilis maubos sa Pilipinas) .

Nakarinig na rin ako ng iba’t ibang mga impression ng mga hapon sa ating bansa.

Merong gustung-gusto ang Pilipinas, merong delikado ang nabuong impression batay sa pagbisita nito sa Pilipinas, merong ni ayaw magtangkang pumunta sa Pilipinas.

Merong mga documentary minsan sa tv na ipinapalabas sa Japan kung saan ipinapakita kung gaano kahirap ang buhay ng ilang tao sa Pilipinas.

Ang Payatas na yata ang naging National Symbol for Poverty ng Pilipinas. Pwede na itong ituro sa paaralan na Pambansang Simbolo ng Kahirapan. Ito kasi lagi ang ipinapakita sa tv kapag kalagayan ng Pilipinas ang topic ng documentary. Yung mga tambak ng basura, mga nagbabasurang bata, pagkain nilang asin lang at kanin.

Kaya nga merong nagtanong na Hapon sa akin dati, “Mahirap bang bansa ang Pilipinas?”. Meron pang nagtanong sa akin, “Ano’ng ginagawa ng pamahalaan para sa mga taong ito?”. Gandang mga tanong, ‘no? Mas mahirap pa sa mga tanong sa Miss Universe contest. Ginugulo ko na lang ang usapan para malimutan nila yung tanong.

Mahirap itatwa ang obvious at nakikita sa national tv ng Japan. Baka pati sa ibang bansa ay ganito din ipino-portray ang Pilipinas kaya hindi natin maitatago ang mga eksena ng kahirapan sa bansa natin.

Meron din namang mga travel shows na ipinapakita ang magagandang beach sa ating bansa at nakaka-engganyo talaga sa mga Hapon na magpunta sa Pilipinas.

Gaya nung katrabaho kong Hapon na gustung gusto ang Boracay, tinanong n’ya rin ako dati, “Bakit ang daming mahirap sa Pilipinas?”

Ano ang nais kong ipaabot sa blog post kong ito? Hindi ko alam, nalimutan ko na. Ayoko na lang i-delete dahil nag-aksaya na ako ng oras sa pag-type nito.

(Itutuloy…)

Turismo

Bilib ako sa optimism ng Department of Tourism (DoT). Malupet ang misyon nilang ibenta ang Pilipinas (figuratively speaking) sa buong mundo pero hindi sila umaatras. Palaban sila.

Sa kabi-kabilang batikos at pagpuna sa mga idea ng DoT, sumuko na dapat ang mga miyembro nito at inamin sa kanilang mga sarili na nag-aksaya lang sila ng panahon at pera.

Pero andyan pa rin sila at ipinagpipilitang maganda sa Pilipinas at mas masaya dito kesa kahit na anong bansa sa mundo.

Paano kaya nila nagagawa ‘yun?

Wala akong idea sa kung paano nila napapanatili ang mataas na level ng positiveness at determinasyon nila, pero kung naging staff siguro ako ng DoT (at pinangakuan ng pagkalaki-laking sweldo) para i-promote ang bansa, ganito ang mga gagawin ko para ma-motivate:

1. Tuwing gigising sa umaga, uulit-ulitin kong sambitin ang mga katagang:
“Maganda sa Pilipinas”, “The Best ang Pilipinas”, “Ang SAYA SAYA sa Pilipinas”

2. Hindi ako magbabasa, manonood o makikinig ng balita (kahit 10sec flash report, bawal!)

3. Manonood ako araw-araw ng mga video footage ng magagandang beach sa Pilipinas

4. Titira ako malapit sa office para hindi marami ang makita kong mga tanawin sa kalsada araw-araw

5. Mga kapwa ko lang staff sa DoT ang kakaibiganin ko para makaiwas sa discouragement

6. Bago matulog sa gabi, uulit-ulitin kong sambitin ang mga katagang:
“Maganda sa Pilipinas”, “The Best ang Pilipinas”, “Ang SAYA SAYA sa Pilipinas”

7. Magbabakasyon once a month sa isang mayamang bansa at mag-imagine na Pilipinas ‘yun

Yun siguro ang mga gagawin ko.

Kasi para maging successful ako sa pag-promote ng anumang produkto, dapat kumbinsido rin ang sarili ko na totoo ang mga sinasabi ko. Kung alam kong hindi totoo ang mga sasabihin ko, kelangan ko munang i-brain wash ang utak ko.

Humahanga ako sa determinasyon ng Department of Tourism at sa lahat ng efforts nito. Panahon lang ang magsasabi kung ano’ng magiging resulta ng kanilang mga pagsisikap.

Pero para sa akin at sa iba na rin sigurong mga Pilipino, ang pag-aatas ng Pamahalaan sa DoT na humikayat ng maraming turista sa ating bansa ay kagaya nung drawing sa itaas: isang problemadong owner ng kainan na nag-uutos sa inupahang seksing promoter na maghakot ng customer.